Verhalen van Ismes

 hopelessness-woman-130910

Aanvaarden:  Zich erin schikken het genoemde te ondergaan.

Wanneer ik bedenk wat aanvaarden voor mij is in de context van : ‘in herstel zijn’, gaan mijn gedachten uit naar afscheid nemen  van dat wat mijn dagelijkse leven was. Een leven dat ik leidde, wat bestond uit voornamelijk het  gebruiken van middelen. Al snel werd  gebruiken mijn enige levensdoel, ik was blind voor al het andere wat er in en om mij heen gebeurde.

Ik erken dat ik machteloos sta tegenover middelen, ik erken dat mijn  leven stuurloos is geworden.

Jaren heb ik niet in de gaten gehad hoeveel ik gebruikte, ik zag niet hoe erg ik inmiddels verslaafd was. Altijd dacht ik dat er wel een dag zou komen waarop het genoeg is, waarop ik mij volwassen zal gedragen en ik zal stoppen met mijn middelen gebruik- misbruik. Zelfs toen ik al enige tijd in Detox zat hield ik mijzelf vast aan de gedachte dat het straks wel goed zal komen, dat er ooit een dag zal komen, waarop ik op een verantwoorde manier omgang zou hebben met mijn middelengebruik.

In de kliniek, in de fellowship ben ik gaan luisteren naar wat verslaafd zijn inhoud. Ik ben gaan inzien dat ik een ziekte heb, ofwel een verslaafde ben. Het aanvaarden van deze ziekte maakt dat ik mij lange periode erg heb geschaamd en teleurgesteld ben in mijzelf. Naast verdriet en teleurstelling is er ook veel boosheid en zelfmedelijden; dat dit nu juist mij moet overkomen. Mijn hoofd liet mij denken dat ik slachtoffer was van mijn eigen situatie. Menig boek over verslaafd zijn heb ik gelezen, talloze programma’s heb ik bekeken. Het aantal pogingen dat ik genomen heb om op eigen kracht mijn verslaving te overwinnen zijn niet te tellen. Het niet lukken om van mijn verslaving af te komen, resulteerde elke keer in dieper vallen. Mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde verdween.

Ik ben een persoon die zich liever niet houdt aan regels en mij zelden  door een ander iets laat voorschrijven. Deze arrogante niet nederige houding van mij maakt dat ik inmiddels al 15 jaar een verslaafde ben.  Ik ben er voor mijzelf uit dat ik dit leven niet meer wil. Ik ben er van overtuigd dat ik zonder hulp van buitenaf niet van mijn verslaving af zal komen. Ik ben ervan overtuigd dat, wanneer ik luister naar mijn sponsor, werk aan mijn stappen, meetings zal blijven bezoeken, meditatie en gebed blijf doen, ook voor mij een leven zonder gebruik van middelen mogelijk is. Hiervoor moet ik mijn trots opzij zetten, mijzelf als leerling beschouwen en luisteren naar anderen die weten wat in herstel blijven betekent. Wanneer ik mijzelf hier aan houdt, wanneer ik deze wijze van het leven benaderen aanvaard, zal ik gelukkig  worden.

Aanvaarden is voor mij, mijzelf conformeren aan de tradities en gebruiken van de AA.

Sebastian

machteloos