Verhalen van Ismes

Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt deze mee naar zijn huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man kijkt een paar uur toe hoe de vlinder worstelt om zich door de kleine opening naar buiten te werken.

Het lijkt erop dat het proces niet langer meer vooruit gaat. Het ziet er naar uit dat de vlinder zover gekomen is als hij kan en niet meer verder komt. Dus besluit de man de vlinder te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat de vlinder elk moment zijn vleugels zal uitslaan en het lichaam daarmee ondersteunt. Maar dat gebeurt niet. De vlinder besteedt de rest van zijn leven aan rondkruipen met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De vlinder is nooit in staat te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid niet begreep was dat de krappe cocon en de worsteling die nodig was om door de opening te kruipen, de manier was om de lichaamsvloeistof van de vlinder in de vleugels te pompen zodat de vlinder klaar zou zijn te vliegen als het de vrijheid had bereikt uit de cocon.

Soms zijn worstelingen exact wat we nodig hebben in het leven. Als we onszelf toe zouden staan zonder obstakels door het leven te gaan, zouden we invalide zijn. We zouden nooit zo sterk worden als wat we kunnen zijn.

We zouden nooit kunnen vliegen……

 

 

Een nieuw gezicht..
Mijn naam is Benjamin, 32 jaar oud en herstellende van een heftige periode van depressie en daaruit voortvloeiend een verslaving. Ik heb de kans aangegrepen om bij Stichting Ismes vrijwilligerswerk te gaan doen om zo beter aan mijn herstel te kunnen werken en misschien ook iemand anders te kunnen helpen. Vooral het laatste spreekt me erg aan, omdat ik in de laatste jaren erg veel ben geholpen door en heb mogen ontvangen van anderen om me heen. Nu ik mezelf uit de ellende aan het halen ben is het tijd om terug te geven en dienstbaar te zijn voor anderen, zeker met de ervaring die ik in de laatste jaren heb mogen opdoen.
Als klein kind wilde ik al vroeg in het leger dienen, en heb het ook mogen doen. Alles leek goed te komen tot ze in Den Haag besloten mij weg te bezuinigen. Die klap kwam best hard aan en heb na mijn ontslag uit dienst een studie Geschiedenis Docent opgepakt. Dit ging me goed af totdat ik in een depressie belandde. Dit kwam door verkeerde kernovertuigingen, verkeerde partnerkeuzes, ongezonde keuzes voor mijzelf en de hoge prestatiedruk die komt kijken bij een studie. Het breekpunt kwam toen mijn ouders gingen scheiden en ik dit van heel dichtbij heb meegemaakt. Ik kon niet meer.
Toen ontdekte ik de “medicinale” werking van mijn drug of choice en de verslaving was er voordat ik met mijn ogen kon knipperen. De depressie werd gaandeweg vervangen voor de allesoverheersende obsessie van verslaving. Ik liet steeds meer verantwoordelijkheden los, zonderde mezelf steeds meer af, voelde me steeds meer geïsoleerd (tegen mijn diepe wens van verbondenheid in) en uiteindelijk was het leven alle glans verloren, een lege huls waar voorheen ik bruiste van energie en optimisme. Het hoefde allemaal niet meer. Tot op een dag ik de pijn in mijn ziel en de veroorzaakte pijn bij anderen niet meer kon verdragen, ik had hulp nodig.
Verschillende trajecten heb ik mogen doorlopen maar geen ervan werkte voor me, totdat ik me aanmeldde voor een klinische opname in een 12-stappen kliniek in Kaapstad. Dit was een openbaring, ik voelde me eindelijk begrepen en er gloorde hoop in de verte. Dit is nu bijna 2,5 jaar geleden en na een aantal terugvallen kan ik zeggen dat ik eindelijk mijn nederlaag heb gevoeld en de machteloosheid die daarbij komt kijken. Ik wilde het altijd op mijn manier doen, en achteraf gezien weet ik nu dat dit niet de manier is, in tegendeel, dit zou me uiteindelijk de afgrond in helpen. Ik ben gaan luisteren en blijf proberen om in de actie te blijven.
In de actie blijven staat haaks op mijn aard, ik ben liever lui dan moe en hierin heeft mijn verslaving handig ingespeeld. Het doen van vrijwilligerswerk helpt me uit deze oude gewoonte te komen. Ik kan nu actief aan mijn herstel werken door bij het Ismes te zijn, te praten en vooral door te luisteren naar de rijke ervaring die het huis regelmatig binnenloopt. Ik ben dankbaar voor het feit dat Ismes er is, dat ik er welkom ben en dat ik daar mag zijn wie ik ben.
Op de maandagen heet ik je van harte welkom bij het Ismes huis! Groetjes Benjamin