Een nieuw gezicht..

 

Mijn naam is Kevin en ik ben verslaafd. Ik ben geboren en getogen in de parel van het zuiden, het prachtige ’s-Hertogenbosch. Ik kom uit een gezin van 5: vader, moeder en 3 verslaafde zoons. Ik ben 28 en de jongste van het gezin. Als ik terugkijk op de periode van mijn actieve verslaving is het eigenlijk al jong begonnen. Ik heb nooit maten gekend in mijn leven: het was alles of het was niets. Mijn jeugd heb ik als prettig ervaren. Veel vrienden, leuke basischooltijd. Nee, de problemen zijn bij mijn begonnen in mijn middelbareschooltijd. Toen voelde ik mij onzeker en was ik opzoek naar een eigen identiteit.

Op mijn 15e begon ik te experimenteren met XTC en MDMA. Ik bezocht regelmatig hardcore feestjes en had veel gebruikersvrienden. Rond mijn 16e levensjaar was ik opzoek naar de volgende kick die ik kon ervaren: toen kwam Cocaïne in mijn leven. Dit was liefde op het eerste gezicht. Ik was direct verkocht. Na mijn middelbareschooldiploma gehaald te hebben, ben ik naar het MBO gegaan. In deze periode, rond mijn 18e, begon ik met gokken. Eerst onschuldig met vrienden pokeren (kaarten). Later werd dit online via online casino’s. Het gebruik werd steeds heftiger, omdat ik niet om kon gaan met stress en hoge eisen die ik mezelf oplegde en deze dan niet na kon komen. Ik legde de lat hoog voor mezelf en als ik deze niet kon halen voelde het alsof ik faalde. Dit was een ideale omgeving voor mijn verslaving om zichzelf te ontwikkelen.

Rond mijn 23ste begon ik met online gokken. Ik was emotioneel niet te benaderen. Ik dacht alleen aan mezelf, mijn egoïsme was enorm. Ik sloot me steeds verder af en de drank, Cocaïne en het gokken werden steeds heftiger. Ik haalde met veel pijn en moeite nog net mijn Mbo-4 opleiding. Rond mijn 25ste werd mijn verslaving ondragelijk. Ik sloot me voor alles en iedereen af. Ik isoleerde me steeds vaker en het gebruik werd hierdoor meer en heftiger. Ik
nam nergens mijn verantwoordelijkheid meer voor en niets interesseerde me nog. Ik kon mezelf niet meer aankijken in de spiegel.

Op mijn 27e liep mijn verslaving uit de hand. Ik gebruikte dagelijks en werken ging met pijn en moeite. In deze periode zat mijn oudste broer in een kliniek in Zuid-Afrika. Ik isoleerde mezelf in zijn huis en ik gebruikte dagelijks verschillende middelen. Toen mijn broer terugkwam van zijn klinische opname had ik de keuze: doorgaan met gebruik of mijn broer ondersteunen. Ik koos ervoor om mijn broer te ondersteunen, maar ik had nog nooit een opname gehad. Ik snapte niet wat de achterliggende gedachte van de meeting was en de tools die uitgereikt worden in de kliniek snapte ik al helemaal niet. Na 7 maanden clean te zijn geweest op wilskracht, zonder meetings, zonder sponsor, zonder stappenwerk, viel ik terug in gebruik. Dit is het moment geweest dat ik ging beseffen dat ik het niet alleen kon en dat ik de verleiding van verslaving niet kon weerstaan. Ik moest eraan gaan werken, maar hoe?

Na een goed gesprek gevoerd te hebben, heb ik de telefoon gepakt en gebeld naar de kliniek. Ik had een intake en de kliniek wilde me ambulant gaan begeleiden. Ik was het hier zelf niet mee eens, want de verhalen die ik hier over gehoord had, hielpen niet mee. Na zelf aangegeven te hebben opgenomen te willen worden in de kliniek, was dit mogelijk. Na de kliniek
heb ik de keuze gemaakt om naar een safe house te gaan, omdat ik nu wist dat ik niet die eerste drug moest oppakken, maar er zoveel meer bij komt kijken. Mijn gedrag moest ook aangepakt worden. Hier heb ik de basis gelegd om voor mezelf te kunnen zorgen, een stuk verantwoordelijkheid te nemen en de oorzaken bij mezelf te zoeken. Hier is ook de periode van mijn herstel bij het Ismes Huis begonnen. Een ander helpen met de problemen waar ik zelf tegenaan gelopen ben. Dit is voortaan hetgeen waar ik mijn voldoening uithaal.

Tot snel bij Ismes!