Blog

 

Heel spannend, vandaag ben ik dan echt begonnen met het schrijven aan mijn allereerste blog. Al vaak heb ik er aan gedacht, maar daadwerkelijk de ballen hebben om het te gaan doen, had ik nog niet. Dus I grew some balls and here I am!
 
In 2015 startte ik in de kliniek in Zuid-Afrika met het opschrijven van mijn herinneringen, gevoelens en struggels. Onder een grote boom, kijkend over het prachtige landschap van Somerset West, ervoer ik een rust en verlichting in mijn eigen rugzakje. Naarmate mijn herstel vorderde, ik aan mijn 12 stappen schreef en iedere avond “braaf” mijn stap 10 stuurde naar mijn sponsor, merkte ik dat dit voor mij werkte. Vanaf september 2016 ben ik gestart aan de opleiding Sociale Studies aan de Fontys in Eindhoven. Hier hoop ik een goede hulpverlener te worden en mijn kennis, maar ook eigen ervaring, door te kunnen geven in de verslavingszorg. Door deze ontwikkelingen merk ik hoe ontzettend fijn het is mijn ervaringen in herstel te kunnen delen met lotgenoten en weet ik nu dat dit echt mijn passie is. Genoeg reden om aan deze #SoberGirlPower blog te starten!
Afkicken terwijl je al 17 maanden clean bent.
Dit klinkt dan misschien raar? Maar het laatste zetje om te gaan bloggen was omdat ik op dit moment aan het afbouwen/afkicken ben van mijn antidepressiva. Ik belde vreemden, zocht op internet naar ervaring, maar helaas vond ik weinig actuele ervaringen. Terwijl zo ongeveer 1,1 miljoen van de mensen in Nederland op dit moment een antidepressivum slikt!
Klaagmuur
Jeetje wat is dit heftig, het voelt alsof ik iedere minuut dat ik wakker ben onder invloed ben. De eerste gedachten bij deze gevoelens waren dan ook; “Wat is dit? Dit is echt niet tof”, maar tegelijkertijd; “Wow, ik voel me weer dronken, gaaf!” Toen heb ik gelukkig gelijk maar even mijn sponsor gebeld. Ik voel mij draaierig, misselijk, geen honger, geen concentratie vermogen, huilbuien, mijn geheugen is een zeef en alsof ik in een soort bubbel leef. Bleh, dat ik dit altijd zo fijn heb gevonden? Stiekem vind ik het eigenlijk gewoon doodeng. Wat nou als ik mij maanden lang zo blijf voelen? Dan neem ik niets op in de colleges, kan ik mijn tentamens nog wel halen? Dit schooljaar? Überhaupt mijn studie? Tsja, doemdenken blijft echt een van mijn specialiteiten.
Bekijk het eens van de andere kant
Vanmorgen had ik het zwaar, ik voelde geen controle over mijn lichaam, maar meer als een kip zonder kop in een troebele vissenkom. Gelukkig had ik mijn telefoon en heb ik een compleet vreemde op kunnen bellen die ervaring had met het afbouwen van antidepressiva. Mede door deze vrouw en nog een paar andere lieve meiden in mijn omgeving, weet ik dat ook dit voorbij gaat. Acceptatie is the key. De situatie is op dit moment even niet anders en ik blijf hier echt niet de rest van mijn leven in hangen, ik mag er op vertrouwen dat ook dit voorbij gaat. Ik mag accepteren dat ik op dit moment even een stapje terug moet doen, ik wat minder gezellig ben en even iets meer rekening met mijzelf moet houden. Ik probeer dus goed te luisteren naar mijn lichaam, op tijd rust nemen, een thee-tje zetten en naar fijne muziek luisteren. Op dit moment lukt het even niet zoals altijd en daar kan ik helaas niks aan veranderen.
Een mooie ervaring van mij was dat ik met de familie een weekend weg was en ik merkte dat ik eigenlijk onwijs moest huilen, om helemaal niets. Ik lag, zoals vanouds, met mijn zusje in een stapelbed en zij vroeg plotseling aan mij; “gaat het wel?” Nee antwoordde ik en begon keihard te huilen. Even later riep ik ook mijn moeder en sinds lange tijd liet ik mijn zusje en mijn moeder mij weer troosten. Vanaf dat ik in gebruik zat en midden in mijn eetstoornis, mocht niemand er voor mij zijn, degenen die te dicht bij kwamen, duwde ik van mij af. Ik moest altijd sterk zijn, alles alleen aankunnen, maar dat gaat gelukkig nu niet meer op.
Het afbouwen van mijn AD heeft mij dus ook een waanzinnig mooi moment met mijn zusje en moeder opgeleverd en is het dus niet alleen kommer en kwel. Het is door de zure appel heen bijten, maar uiteindelijk brengt het me weer een stukje dichter bij mijzelf en de “ik” die ik graag wil zijn.
Tips van mij;
Spreek je gevoel uit en blijf in contact met anderen. Want als ik, als verslaafde in mijn hoofd, komt daar niet heel veel goeds van terecht en word ik alleen maar negatiever.
Neem rust, als je net zo duizelig bent als ik kost dat gewoon bakken energie. Doe wat je kunt, ben niet te streng voor jezelf en tank even bij. En nee dat is dus niet een hele dag
Don’t take yourself so fucking serious, vooral mijn gedachten! Gelukkig kan ik het herleiden naar het afbouwen van de AD en kan ik om veel gedachtes lachen.
O, ja rijd alsjeblieft geen auto, zeer onverantwoord, ik heb echt het reactievermogen van een slak.
Geniet er nog maar even van, als je net als ik geen middelen gebruikt, zal dit de laatste periode in de nabije toekomst zijn dat een geestveranderend middel invloed op je heeft, hihi!
En als laatste: Ben waanzinnig trots op jezelf, door je herstel ben je op het punt gekomen dat je aan het afbouwen bent van de antidepressiva. Had je dat ooit kunnen geloven toen je eraan begon? Herstel gaat helaas niet vanzelf, niemand zei dat het eenvoudig zou zijn en niemand heeft beloofd dat het vanzelf zou gaan. Maar als ik het kan, kan jij het ook!
Zonder regen, is er ook geen regenboog. Door de heftige momenten in het leven
kan ik ook weer de mooie momenten ervaren en koesteren.
Slaap lekker!
#SoberGirlPower
 
 
 
 
 
 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *